शिर्डीत बाबांना दिवे लावायची फार आवड होती. रोज संध्याकाळी ते द्वारकामाई आणि गावातल्या मंदिरांत अनेक दिवे लावायचे — रात्रभर तेवत राहायचे. त्यासाठी तेल ते गावातल्या बनियांकडून मागून आणायचे.
पण एक दिवस बनिये कंटाळले.
बाबांनी काहीही न बोलता परत द्वारकामाईत पाऊल ठेवलं. कोरड्या वाती दिव्यांत बसवल्या, आणि नेहमीसारखे सर्व काम करत राहिले — जणू काही झालंच नाही.
मग जे झालं…
बनिये दूरून लपून बघत होते — तेल नसताना बाबा आता काय करतील.
बाबांनी एक छोटा टीनचा डबा उचलला, विहिरीवर गेले आणि त्यात साधं पाणी भरलं. द्वारकामाईत परत आले, आणि सर्वांच्या डोळ्यांदेखत तेच पाणी तेलाऐवजी दिव्यांत ओतलं — आणि पेटवलं.
दिवे विझले नाहीत. लुकलुकले नाहीत. रात्रभर प्रत्येक दिवा पाण्याने तेवत राहिला.
हा प्रकार तेलाचा नव्हता — सत्याचा होता.
— श्री साई सत्चरित्र
खरी शिकवण
बनिये थरथरले. सकाळ होईपर्यंत सर्व द्वारकामाईत आले, बाबांच्या पायांवर पडले आणि क्षमा मागितली. बाबांनी क्षमा केली — पण एक छोटीशी गोष्ट सांगितली:
“पुन्हा कधीही खोटं बोलू नका.”
ही कथा फक्त तेल आणि दिव्याची नाही. बाबा कशापासूनही दिवा लावू शकले असते. खरी गोष्ट तो क्षण आहे जिथे बनियांनी “नाही” म्हटलं, जरी सत्य “हो” होतं — आणि बाबांनी ते पारदर्शकपणे पाहिलं. दिवे फक्त एक आरसा होते, जो बाबांनी त्यांच्या अंतरात्म्यासमोर ठेवला.
आज याचा अर्थ?
भक्त रोज बाबांच्या फोटोसमोर बसून अनेक गोष्टी मागतात. बाबा बदल्यात फार थोडं मागतात — ते म्हणतात, खऱ्यापणाने जगा. दुकानात, घरात, कामात, कुटुंबात. जेव्हाही एखादं छोटंसं खोटं बोलायचा मोह होईल, तेव्हा आठवा — एका रात्री बाबांनी पाणी पेटवून तेलासारखं दाखवलं होतं. सत्य, त्या दिव्यासारखंच, स्वतःहून पेटतं.
हे हेल्पफुल होतं का?
❓ वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
तुम्ही ही लीला आधी ऐकली होती का? खाली सांगा. 🙏